Home › Kritiek › Evidence-based bezwaar

Evidence-based bezwaar tegen affirmatieve zorg

"Evidence-based gender-affirming care" is een lege geloofsbelijdenis. Systematische reviews tonen al jaren dat de bewijsbasis voor puberteitsblokkers, hormonen en chirurgie bij minderjarigen "remarkably weak" is. GRADE-beoordelingen blijven steken op "very low certainty". Toch worden onomkeerbare ingrepen op gezonde tienerlichamen verdedigd alsof het bewijs sluitend is — en wie dat tegenspreekt wordt als haatdragend weggezet.

De GRADE-uitkomsten

De Cass Review (2024) liet 237 studies systematisch beoordelen via GRADE. Resultaat: vrijwel alle bewijs voor puberteitsblokkers en cross-sex hormonen bij minderjarigen is "very low certainty". Concrete vertaling: we weten niet of de behandeling werkt, niet hoe groot het effect is, en niet of de schade opweegt tegen het effect. Bij volwassen oncologie zou geen enkele commissie zulk bewijs accepteren voor mastectomie van gezonde borsten. Bij kinderen wel — omdat het politiek wenselijk is. Zie Cass over puberteitsblokkers en Cass over hormonen.

Vijf nationale instanties, één conclusie

De Zweedse SBU (2022), Britse NICE (2020), Finse COHERE (2020), Noorse UKOM (2023) en Deense Sundhedsstyrelsen (2023) kwamen onafhankelijk tot dezelfde bevinding. Vijf nationale overheidsinstanties — geen lobbygroepen, geen activisten — concluderen dat het bewijs onvoldoende is. De sluiting van Tavistock volgde direct uit deze erkenning. Tegelijk gaat de Nederlandse genderzorg gewoon door, met verwijzing naar WPATH — een organisatie die zijn eigen evidence-review onderdrukte.

WPATH SOC-8 negeert zijn eigen review

De WPATH Standards of Care 8 (2022) verlagen leeftijdsgrenzen en versoepelen criteria voor hormoonbehandeling van minderjarigen — recht tegen het beschikbare bewijs in. Bizar genoeg liet WPATH zelf Johns Hopkins systematische reviews uitvoeren. Toen de uitkomsten ongunstig bleken, werden ze onderdrukt. De WPATH Files (2024) en de Levine-affidavit (Boe v Marshall, 2024) tonen het patroon: bestuursleden negeerden onderzoek dat hun aanbevelingen tegensprak. Zie WPATH conflicts of interest en de SOC-versies.

Wat evidence-based vereist — en wat hier ontbreekt

Echte evidence-based medicine vereist (1) systematische review, (2) GRADE-beoordeling, (3) afweging van schade tegen baat, (4) patiënt-voorkeuren onder echte informed consent. Genderaffirmatieve zorg faalt op alle vier. Geen lange-termijn RCT. Geen consistent uitkomstinstrument. Geen accurate weergave van onomkeerbaarheid — borsten weg, fertiliteit weg, stem laag voor altijd. De 1%-spijt-cijfer dat aan patiënten wordt voorgehouden is een methodologisch artefact. Transitie geneest niet — ze bevestigt een verkeerde diagnose en sluit de uitgang.

Geen marker, geen test, geen evidence

De diagnose "genderdysforie" leunt volledig op zelfrapportage — er is geen biologische marker, geen hersenscan, geen genetisch substraat. Onomkeerbare ingrepen op die basis zijn geen geneeskunde meer; het zijn ideologisch gestuurde interventies op gezonde lichamen. In elk ander medisch domein zou dit een schandaal heten. Hier wordt kritiek monddood gemaakt en als transfobie geframed.

Maar mensen voelen zich beter, toch?

Is 'low certainty' niet normaal in psychiatrie?

Wat zegt dit over de Nederlandse genderzorg?